1918  – 1921

W listopadzie 1918 r. wziął udział razem z oddziałem Polskiej Organizacji Wojskowej w rozbrajaniu garnizonu niemieckiego stacjonującego na zamku
w Uniejowie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, podobnie jak wielu młodych ludzi, zgłosił się do wojska.15 marca 1921 roku został zdemobilizowany. Odznaczono go Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921.

1924

W 1924 wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty
w Warszawie, którą ukończył w stopniu kaprala podchorążego.

1925  – 1927

W latach 1925 – 1927 studiował w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, po ukończeniu której uzyskał dyplom obsaerwatora lotniczego.

1927 – 1937

Od 1927 do 1937 r. służył w 3 Pułku Lotniczym
w Poznaniu, w którym przeszkolił się na pilotaż samolotów i awansował do stopnia porucznika. Znakomicie wykonywał obowiązki dowódcy eskadry, za osiągnięcia w służbie w marcu 1936 r. awansowany został do stopnia kapitana.

1937

Od 3 listopada 1937 był słuchaczem II Kursu Wyższej Szkoły Lotniczej przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Krótko przed wybuchem wojny przydzielony został do Grupy Szkół Lotniczych na stanowisko II oficera sztabu.

1939

Po wojnie obronnej 1939 r. przeszedł do Rumunii, następnie przedostał się do Francji, a po upadku Francji do Wielkiej Brytanii, gdzie w sierpniu 1940 r. został dowódcą eskadry w 305 Dywizjonie Bombowym. Od kwietnia 1941 r. krótko dowodził Dywizjonem.

1941

5 sierpnia 1941 r. podczas lotu bojowego zestrzelony został nad Belgią. Aresztowany przez gestapo, do końca wojny przebywał w obozie jenieckim.

 

Major Ścibior ranny w nogę i w rękę został przejęty przez przez belgijski ruch oporu. Niestety, 15 sierpnia 1941 r. w Brukseli mjr pil. Ścibior, już w cywilnym ubraniu, wpadł w ręce gestapo i został osadzony w więzieniu St. Gellie. Po udowodnieniu, że jest zestrzelonym pilotem, został uznany za jeńca wojennego. We wrześniu 1941 r. został osadzony w Stalagu H-6 w Dűren, a następnie  m.in. w Stalagu Luft 3 Sagan (Żagań) gdzie przebywał do stycznia 1945 r. Ostatnim miejscem pobytu w niewoli był znajdujący się na przedmieściach miasta Offlag Luft 3-Lubeka, gdzie  2 maja 1945 r., został uwolniony przez wojska angielskie.

1945

Po wyzwoleniu obozu przez wojska brytyjskie 2 maja 1945 r. dotarł do Wielkiej Brytanii. 21 lipca 1945 r. odebrał z rąk inspektora Polskich Sił Powietrznych gen. bryg. pil. Mateusza Iżyckiego Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Wcześniej trzykrotnie odznaczany był Krzyżem Walecznych.

 †  7 sierpnia 1952

9 sierpnia 1951 r. został aresztowany w Dęblinie przez Informację Wojskową. 13 maja 1952 r. skazany został przez Sąd Wojskowy na karę śmierci. 7 sierpnia 1952 r. został stracony w więzieniu mokotowskim. Miejscem jego pochówku jest prawdopodobnie kwatera „Ł” na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

Źródło: Materiały z IPN.

9 czerwca 1896

Urodził się 9 czerwca 1896 r. w Trąglu, pow. Mogilno.

1915

 W roku 1915 wstąpił do Tajnej Organizacji Wojskowej (późniejsza Polska Organizacja Wojskowa) w Poznaniu. Będąc plutonowym tej organizacji był jednocześnie kierownikiem IV drużyny harcerskiej im. Władysława Jagiełły.

1916 – 1917

7 października 1916 r. został wcielony do armii niemieckiej, do 68 Pułku Piechoty w Głogowie. Następnie służył w 20 Pułku Artylerii Polowej w Poznaniu, a od 11 czerwca 1917 r. w 71 Pułku Piechoty. W składzie tego pułku walczył na froncie zachodnim. Podczas wysadzania zapasów amunicji został ciężko ranny. Po wyleczeniu wrócił do Wielkopolski, walczył o odebranie Niemcom placówek w Strzałkowie i Witkowie. Ponownie ranny w walkach.

1918 – 1923

21 listopada 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego, do 29 Pułku Piechoty w Koninie. 21 stycznia 1919 r. z pułkiem wymaszerował na front wołyński. Walczył również na froncie litewsko-białoruskim. 15 lutego 1920 r. został odesłany z frontu do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Od 1 lipca 1920 r.-m. – w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty w Biedrusku. 1 listopada 1920 r. mianowany na podporucznika. 1 września 1921 r. otrzymał przydział do 57 Pułku Piechoty w Poznaniu. 31 września 1922 r. przeniesiony został do 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach. 15 lutego 1923 r. mianowany porucznikiem.

1923 – 1924

20 czerwca 1923 r. rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Obserwatorów i Strzelców w Toruniu. Od 24 maja 1924 r. służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. 5 czerwca 1924 r. otrzymał tytuł i odznakę obserwatora (nr 287). W 3 Pułku Lotniczym byt m.in. oficerem oświatowym pułku, adiutantem, latał w 32 eskadrze lotniczej i ponownie został adiutantem dowódcy pułku.

1939

W roku 1939 był szefem wydziału wyszkolenia w Dowództwie Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W roku 1939 r. przez Rumunię przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii.

1940 – 1941

Był organizatorem i pierwszym dowódcą 305 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Wielkopolskiej". Dowodził nim w okresie od 1 września 1940 r. do 3 kwietnia 1941 r. Odszedł wskutek nieporozumień z brytyjskim doradcą W/Cdr J. Drysdalem. Pracował w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych w Londynie. Chciał latać bojowo, został więc na własną prośbę przeniesiony do 300 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Mazowieckiej”.

 †  6 marca 1943

6 marca 1943 r. wykonywał lot bojowy, którego celem było bombardowanie miasta Essen. Samolot Wellington (nr ewid. BK 150) został zestrzelony przez artylerię przeciwlotniczą koło Mönchengladbach. Ppłk Jan Jankowski zginął jako jedyny. Pozostali członkowie załogi uratowali się skokami na spadochronach i dostali się do niemieckiej niewoli. Ppłk Jan Jankowski pochowany został na brytyjskim cmentarzu wojskowym w Rheinbergu, grób nr 10, działka 2, rząd D.

 

 

Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Niepodległości.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 6.

4 grudnia 1900

Urodził się 4 grudnia 1900 r. w Kijowie.

1919

W 1919 r. zdał egzamin dojrzałości w Warszawie jako eksternista.

1919 – 1923

19 czerwca 1919 r. wstąpił do Wojska Polskiego, służył w 5 Pułku Ułanów. W sierpniu 1921 r. został skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Piechoty w sierpniu 1923 r. promowany był na oficera.

1925 – 1938

Służył kolejno w 12 i 61 Pułku Piechoty. W okresie od czerwca 1925 r. do marca 1926 r. uczęszczał na kurs pilotażu w Szkole Pilotów w Bydgoszczy. Po ukończeniu kursu pozostał w szkole. Pełnił funkcję instruktora pilotażu i wykładowcy. W okresie od listopada 1931 r. do sierpnia 1933 r. studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Służył w Oddziale II Sztabu Głównego, a od października 1933 r. w departamencie IV Aeronautyki. W listopadzie 1935 r. został dowódcą 3 plutonu w 53 eskadrze towarzyszącej 5 Pułku Lotniczego w Lidzie. Plutonem dowodził do lipca 1936 r. Następnie skierowany został na studia w Ecole Superieure de Guere w Paryżu. Studia ukończył w sierpniu 1938 r. Po powrocie do kraju został wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie.

1939

We wrześniu 1939 r. był oficerem operacyjnym w sztabie lotnictwa Armii „Modlin". 24 października 1939 r. po ucieczce z niemieckiej niewoli, przekroczył granicę polsko – słowacką. Przez Węgry przedostał się do Francji, skąd był ewakuowany do Wielkiej Brytanii.

1941

W Wielkiej Brytanii, po przeszkoleniu służył w 305 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Wielkopolskiej" wykonując turę lotów bojowych. Dywizjonem tym dowodził od 4 kwietnia do 9 sierpnia 1941 r.

1942 – 1943

Po zdaniu obowiązków dowódcy, ze względu na stan zdrowia, służył w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych. 13 lutego 1942 r. został zwolniony z lotnictwa. 15 marca 1942 r. mianowany został został attache lotniczym przy Ambasadzie RP w Waszyngtonie. W roku 1943 r. po odwołaniu z tego stanowiska i po powrocie do Wielkiej Brytanii, został dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Lotniczej w Peebles.

 †  20 marca 1944

Zmarł 20 marca 1944 r. w szpitalu w Edynburgu, po wypadku drogowym. Pochowany jest na cmentarzu w Newark.

 

 

 

Za walkę w obronie niepodległości Polski odznaczony Krzyżem Niepodległości. W Polskich Siłach Powietrznych odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 09170 oraz Krzyżem Walecznych.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 10.

2 stycznia 1902

Urodził się 13 kwietnia 1899 r. w Niwerce koło Kamieńca Podolskiego.

1912 – 1920

W latach 1912-1916 uczęszczał do szkoły realnej, a następnie do Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie, która 1 listopada 1918 r. została przemianowana na szkołę podchorążych. 14 grudnia 1918 r. wstąpił ochotniczo do Legii Oficerskiej w Przemyślu. Od 20 grudnia 1918 r. służył w 1 Podolskim Pułku Piechoty. Uczestniczył w obronie Lwowa. 1 lutego 1919 r. powrócił do Szkoły Podchorążych w Krakowie. 5 maja 1919 r zdał egzamin dojrzałości. 1 stycznia 1920 r. został mianowany podporucznikiem. Od 26 maja 1920 r. służył w batalionie zapasowym 40 Pułku Piechoty we Lwowie. W sierpniu 1920 r. został dowódcą kompanii, ponownie brał udział w obronie Lwowa.

1922 – 1923

W 1922 r. ukończył Centralną Szkołę Aerostatyczną i został dowódcą kompanii balonowej w 5 Batalionie Balonowym w Brześciu nad Bugiem. 14 lutego 1923 r. awansował do stopnia porucznika.

1924 – 1939

1 marca 1924 r. rozpoczął naukę w Niższej Szkole Pilotów w Bydgoszczy. Szkołę ukończył 10 sierpnia 1925 r. Otrzymał skierowanie do 6 Pułku Lotniczego we Lwowie na stanowisko oficera technicznego eskadry. W okresie od 2 marca do 2 kwietnia 1926 r. uczęszczał na kurs pilotażu przy Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Grudziądzu. 2 lipca 1926 r. przeniesiony został do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa, gdzie kolejno pełnił obowiązki: szefa pilotażu w eskadrze treningowej, oficera materiałowego i dowódcy 4 eskadry ćwiczebnej. Od 1 grudnia 1928 r. do połowy 1929 r. dowodził 3 eskadrą ćwiczebną. Następnie ukończył kurs dowódców eskadr. W 1930 r. powrócił do 6 Pułku Lotniczego W pułku tym pełnił obowiązki m. in. na stanowisku oficera taktycznego w 64 eskadrze bombowej (od początku 1933 r.) i dowódcy 64 eskadry bombowej (od października 1935 r. do października 1937 r.). Następnie przyjął stanowisko dowódcy dyonu szkolnego w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Nr 1 w Dęblinie. Obowiązki te pełnił do wybuchu II wojny światowej. 17 września 1939 r. przekroczył granicę z Rumunią w Zaleszczykach, w grupie płk. Edwarda Lewandowskiego.

1939 – 1940

5 listopada 1939 r. opuścił Rumunię na pokładzie statku „Patris". 12 listopada 1939 r. przybył do Francji. W Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron byt dowódcą dywizjonu zapasowego, a od marca 1940 r. dowódcą dywizjonu szkolnego „Blida”, zorganizowanego we francuskiej szkole strzelania i bombardowania w Blidzie, w Afryce. Po upadku Francji ewakuowany byt do Wielkiej Brytanii.

1940 – 1941

W Wielkiej Brytanii, w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Blackpool, dowodził zgrupowaniem szeregowców. W OTU w Benson odbył przeszkolenie lotnicze i praktyczne przygotowanie do lotów bojowych. W roku 1941 objął stanowisko dowódcy eskadry w 304 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Śląskiej”.

1942 – 1946

Po przekazaniu obowiązków dowódcy dywizjonu został szefem szkolenia w powietrzu w 18 OTU w Bramcote. Na przełomie 1942 i 1943 r. był polskim komendantem Stacji RAF w Hemswell. 27 sierpnia 1943 r. objął stanowisko polskiego oficera łącznikowego w Dowództwie Lotnictwa Bombowego. Funkcję tę pełnił do 16 kwietnia 1944 r. Następnie przyjął obowiązki komendanta Stacji RAF w Faldingworth, które sprawował do roku 1946.

1946 – 1970

Po demobilizacji pozostał w Wielkiej Brytanii. W latach 1968-1970 był prezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii.

 †  16 sierpnia 1970

Zmarł 16 sierpnia 1970 r. w Londynie.

 

 

Za zasługi wojenne odznaczony był m.in. Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 09184. czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Komandorią Imperium Brytyjskiego (Commander ot British Empire) oraz Distinguished Flying Cross.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 18.

27 grudnia 1904

Urodził się 27 grudnia 1904 r. we Lwowie.

1927 – 1939

W 1927 r. rozpoczął służbę w lotnictwie, po ukończeniu kursu pilotażu dla oficerów z innych rodzajów broni. Służył jako pilot w 41 eskadrze lotniczej 4 Pułku Lotniczego w Toruniu. Od listopada 1933 r. był dowódcą I/43 plutonu 43 eskadry towarzyszącej. W maju 1936 r. został dowódcą tej eskadry. W październiku 1937 r. przyjął obowiązki dowódcy organizującego się dywizjonu towarzyszącego. W marcu 1939 r. objął dowództwo dywizjonu towarzyszącego w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu (w stopniu majora).

We wrześniu 1939 r. skierowany został do Bazy Lotniczej Nr 3 z zadaniem zorganizowania szkolenia lotniczego na lotnisku w Świdniku koło Lublina. Wykonał 3 loty rozpoznawcze na korzyść dowództwa Armii „Lublin".

1939 – 1940

Przez Rumunię przedostał się do Afryki Północnej. W Marakeszu organizował Szkołę Pilotów. Był jej komendantem od grudnia 1939 r. do czerwca 1940 r. Po upadku Francji dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszkolił się na nowym sprzęcie.

1940 – 1942

23 sierpnia 1940 r. otrzyma! skierowanie do Szkoły Nawigacji Powietrznej. W 1941 r. otrzymał skierowanie do 305 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Wielkopolskiej”. W dywizjonie tym wykonał turę lotów bojowych. Od 1 sierpnia 1942 r. był dowódcą eskadry.

1942 – 1943

18 stycznia 1942 r. został dowódcą dywizjonu. Dowodzi! tym dywizjonem od 27 lipca 1943 r. Zaliczył w nim również rozpoczętą wcześniej turę lotów bojowych.

1943 – 1945

W sierpniu 1943 r. został zastępcą dyrektora nauk w Wyższej Szkole Lotniczej. W okresie od marca 1994 r. do czerwca 1945 r. pełnił funkcję oficera łącznikowego w 2 Grupie Taktycznej RAF.

 †  23 lutego 1996

Po demobilizacji wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w Chicago w latach 90 XX w.

 

 

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 09507, trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz innymi odznaczeniami, m.in. Distinguished Flying Cross.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 22.

1 marca 1903

Urodził się 1 marca 1903 r. w Dobrcu Małym koło Kalisza.

1925  – 1936

Po ukończeniu szkoły średniej, w 1925 r. wstąpił do Szkoły Podchorążych w Warszawie. W 1926 r. postanowił wstąpić do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Grudziądzu, którą ukończył w 1928 r. w Dęblinie. Jako podporucznik obserwator służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu do 1937 r. Pełnił obowiązki młodszego oficera, oficera technicznego, a od grudnia 1936 r. dowódcy plutonu I/33 eskadry towarzyszącej.

1937  – 1939

W 1937 r. przeniesiony został do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Nr 1 w Dęblinie. Był m. in. dowódcą Dywizjonu Szkolnego Nr 1 w Szkole Podchorążych Lotnictwa. Wraz z grupą podchorążych we wrześniu 1939 r. ewakuowany był do Rumunii, stamtąd przedostał się do Francji.

1939 – 1941

We Francji otrzymał przydział do organizowanego dywizjonu bombowego Polskich Sił Powietrznych. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Po przeszkoleniu lotniczym, od 25 maja 1941 r. przebywał w 18 OTU w Bramcote.

1941 – 1943

Przez Rumunię przedostał się do Afryki Północnej.

W Marakeszu organizował Szkołę Pilotów. Był jej komendantem od grudnia 1939 r. do czerwca 1940 r. Po upadku Francji dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszkolił się na nowym sprzęcie.

1943 – 1945

Po przekazaniu obowiązków dowódcy dywizjonu, 18 stycznia 1943 r. został oficerem łącznikowym w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej. Od 15 września 1943 r. pełnił funkcję referenta w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych. 2 kwietnia 1944 r. skierowany został na studia w Wyższej Szkole Lotniczej. Po ukończeniu studiów, 28 listopada 1944 r. powrócił już do Dowództwa Polskich Sił Powietrznych. Był kierownikiem referatu, a od 16 lutego 1945 r. szefem wydziału.

 †  5 lutego 1985

Po zwolnieniu z polskiego lotnictwa zdecydował się pozostać w Wielkiej Brytanii.

Zmarł 5 lutego 1985 w Richmond Hill.

 

Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 09532 i trzykrotnie Krzyżem Walecznych.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 29.

24 lipca 1907

Urodził się 24 lipca 1907 r. we Lwowie.

1920  – 1928

W mieście tym w 1920 r. ukończy! szkołę powszechną. W 1928 r. w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie uzyskał maturę.

1928  – 1939

Po maturze wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Szkołę ukończył w 1930 r. jako podporucznik obserwator. Otrzymał przydział liniowy do 6 Pułku Lotniczego we Lwowie. W pułku uzyskał wyszkolenie pilotażowe i skierowany został na Kurs Wyższego Pilotażu w Grudziądzu. W czerwcu 1939 r. został dowódcą 69 eskadry towarzyszącej. We wrześniu 1939 r. walczył na czele tej eskadry, wspierając działania wojsk Armii „Łódź".

1939 – 1941

Przez Rumunię przedostał się do Francji. Był dowódcą eskadry zapasowej w odradzającym się lotnictwie polskim w Lyon-Bron. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii.

1941 – 1943

W Wielkiej Brytanii, po okresie adaptacji, 24 maja 1941 r. skierowany został do 16 Szkoły Pilotażu w Hucknall. Wyszkolenie bojowe otrzymał w 18 OTU w Bramcote, do którego skierowany został 1 października 1941 r. Od 7 kwietnia 1942 r. służył w 305 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Wielkopolskiej". 20 listopada 1942 r. zaczął wykonywać loty bojowe w 300 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Mazowieckiej". Po zaliczeniu pierwszej tury lotów odszedł na odpoczynek. Do 300 Dywizjonu powrócił 10 lutego 1943 r. 3 kwietnia tego roku znów znalazł się w 305 Dywizjonie. Został dowódcą eskadry, a 27 kwietnia 1943 r. dowódcą dywizjonu.

1944 – 1945

31 lipca 1944 r. Kazimierz Konopasek przekazał obowiązki dowódcy 305 Dywizjonu majorowi pilotowi Bolesławowi Orlińskiemu. 1 sierpnia 1944 r. został oficerem łącznikowym w Dowództwie Lotnictwa Transportowego. Od grudnia 1944 r. był oficerem łącznikowym w 9 Armii Lotniczej USA, a od 1 czerwca 1945 r. w Stacji RAF w Dunholme Lodge.

 

W czasie II wojny światowej wykonał łącznie 71 lotów bojowych.

1947

Po demobilizacji, w lipcu 1947 r. powrócił do kraju.

 †  15 lutego 1974

Zmarł nagle 15 lutego 1974 r. w Zakopanem.

 

Odznaczony: Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 10292, dwukrotnie Krzyżem Walecznych oraz innymi odznaczeniami, m. in. Distinguished Flying Cross.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 39.

13 kwietnia 1899

Urodził się 13 kwietnia 1899 r. w Niwerce koło Kamieńca Podolskiego.

1916 – 1918

Po ukończeniu sześciu klas szkoły handlowej, w 1916 r. wstąpił do armii carskiej. Walczył na froncie z Niemcami. W 1918 r. uciekł z oddziału i wstąpił do tworzącego się I Korpusu Polskiego w Mińsku. Przydzielony został do zwiadu 2 Legii Oficerskiej. Po zdemobilizowaniu I Korpusu Polskiego przedostał się na Ukrainę. Tu wcielony został do 12 Dywizji Kawalerii atamana Semena Petlury, z której ponownie uciekł.

1919  – 1920

Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w oddziale mjr. Feliksa Jaworskiego. Pod koniec walk został kierowcą w 19 eskadrze myśliwskiej. Dowódcą eskadry był por. pil. Antoni Mroczkowski.

1920 – 1923

Przez Rumunię przedostał się do Francji. Był dowódcą eskadry zapasowej w odradzającym się lotnictwie polskim w Lyon-Bron. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii.

1924

W 1924 r. zrezygnował ze służby w lotnictwie wojskowym, latał jako pilot linii towarzystw lotniczych. Powrócił jednak do lotnictwa wojskowego. Służył w 11 Pułku Myśliwskim w Lidzie.

1926 – 1934

W dniach od 27 sierpnia do 25 września 1926 r., wspólnie z mechanikiem sierż. Leonardem Kubiakiem, samolotem Breguet XIX przeleciał trasę długości 22 600 km (Warszawa – Tokio – Warszawa)

w czasie 121 godzin i 16 minut. Wyczyn ten przyniósł mu sławę, którą powiększał, dając wspaniałe pokazy akrobacji lotniczych oraz oblatując kolejne samoloty polskiej produkcji. Od 31 sierpnia 1928 r. ponownie poza wojskiem. 28 czerwca 1934 r. ustanowił na samolocie P-24 światowy rekord szybkości dla samolotów myśliwskich z silnikiem gwiazdowym (414 km/h).

Jako pilot doświadczalny oblatał prototypy 28 samolotów, spędził w powietrzu około 7000 godzin.

1939

We wrześniu 1939 r. przyjęty został do lotnictwa wojskowego i wysłany do Rumunii po odbiór angielskich samolotów. 5 października 1939 r. opuścił Rumunię i przez Jugosławię, Włochy i Francję dotarł (7 grudnia 1939 r.) do Wielkiej Brytanii.

1943 – 1945

W Wielkiej Brytanii został instruktorem pilotażu.

W roli instruktora wylatał ponad 800 godzin. W 1943 r. po długotrwałych staraniach otrzymał przydział do 305 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Wielkopolskiej”.

W dywizjonie tym wykonał 49 lotów bojowych, m. in. 31 sierpnia 1944 r. lot z zadaniem zniszczenia ogromnych (o pojemności ok. 13 mln litrów) zbiorników paliwa w Nomexy. W okresie od 1 sierpnia 1944 r. do 31 stycznia 1945 r. dowodził 305 Dywizjonem.

1945 – 1947

Po przekazaniu obowiązków dowódcy dywizjonu swojemu następcy skierowany został do lotnictwa transportowego. Od 5 do 23 marca 1945 r. przebywał na specjalistycznym kursie w School of Air Transport RAF w Netheravon. Po kursie, 26 marca 1945 r. otrzymał stanowisko oficera łącznikowego w Dowództwie 46 Group Training Command. Oficerem łącznikowym był do 20 lutego 1947 r.

1948 – 1980

W 1948 r. wyjechał do Unii Południowej Afryki, następnie do Kanady. Do kwietnia 1967 r. pracował

w wytwórni samolotów De Havilland Aircraft.

a następnie do wrzenia 1980 r. w Canadian Corps

of Commissionaires w Toronto.

 †  28 lutego 1992

Zmarł 28 lutego 1992 r. w Mississauga. Prochy jego

i jego żony złożono na cmentarzu Św. Rodziny we Wrocławiu.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 48, 49.

1 marca 1905

Urodził się 1 marca 1905 r. w Ostrołęce.

1925  – 1929

W 1925 r. ukończył Seminarium Nauczycielskie

w Łomży i przez rok pracował jako wiejski nauczyciel. Zrezygnował z wykonywania tego zawodu i odbył kurs unitarny w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowii-Komorowie. W roku 1927 wstąpił do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Dęblinie. Szkołę ukończył 15 sierpnia 1929 r., otrzymał stopień podporucznika i tytuł obserwatora.

1931 – 1934

Po promocji służył w 4 Pułku Lotniczym w Toruniu.

W 1931 r. odkomenderowany został do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie na kurs pilotażu. Kurs wyższego pilotażu odbył w Grudziądzu. Powrócił do 4 Pułku i przez pewien czas dowodził 141 eskadrą myśliwską.

1935 – 1937

W 1935 r. przeniesiony został do 1 Pułku Lotniczego

w Warszawie. Od 1 listopada 1937 r. dowodził 212 eskadrą bombową.

1939

We wrześniu 1939 r. był kierownikiem szkolenia na samolotach PZL P-37 Łoś w ośrodku szkoleniowym

w Małaszewiczach koło Brześcia. 17 września przekroczył granicę polsko-rumuńską. Przez Syrię przedostał się do Francji.

 

Z Francji wyjechał do Wielkiej Brytanii i wstąpił do RAF VR. Skierowany został na przeszkolenie specjalistyczne do 15 Podstawowej Szkoły Latania

w Carlisle, a następnie do 15 OTU w Aston Down.

1940 – 1941

15 listopada 1940 r. został dowódcą 307 Nocnego Dywizjonu Myśliwskiego „Lwowskiego”.

Dywizjon w tym czasie osiągał gotowość operacyjną, a polskiego dowódcę dublował S/Ldr George Tomlinson. W tym okresie dywizjon zanotował też swoje pierwsze sukcesy bojowe. Funkcję dowódcy pełnił do 10 czerwca 1941 r. Po przekazaniu obowiązków odszedł na tzw. odpoczynek.

1944 – 1945

W 1944 r. znów zaczął wykonywać loty bojowe

w składzie 305 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Wielkopolskiej”. Początkowo pełnił obowiązki dowódcy eskadry, a od 1 lutego do 31 października 1945 r. dowodził 305 Dywizjonem. Dywizjon w tym okresie był uzbrojony w samoloty Mosquito FB VI

i wykonywał zadania lotnictwa myśliwsko-szturmowego. 22 lutego 1945 r. Stanisław Gro­dzicki osobiście prowadził załogi dywizjonu w operacji pod kryptonimem „Operation Clarion”. W czasie tej operacji 7000 alianckich samolotów zaatakowało linie komunikacyjne na terenie całej Rzeszy.

 

Po przekazaniu obowiązków dowódcy dywizjonu swojemu następcy służył w Brytyjskim Lotnictwie Okupacyjnym (BAFO).

 †  13 lutego 1946

13 lutego 1946 r. zginął w wypadku lotniczym. Samolot Douglas DC-3 Dakota, w którym odbywał lot służbowy z Niemiec do Wielkiej Brytanii, rozbił się w gęstej mgle o wzgórze Surrey Hills koło Orpington. Stanisław Grodzicki pochowany został na cmentarzu St. Mary Cry w Orpington (grób nr E 95).

 

 

Odznaczony: Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 10787, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi oraz innymi odznaczeniami, m. in. Distinguished Flying Cross.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 59.

7 kwietnia 1905

Urodził się 7 kwietnia 1905 r. w Bernaut na Syberii.

1910 – 1929

Od 1910 r. mieszkał z rodzicami w Kownie, a od 1914 w Wiaźmie w Gubernia Smoleńskiej. W 1921 r. powrócił do niepodległego kraju, osiedlił się w Wilnie. W Wilnie, w 1926 r. ukończy! Gimnazjum im. J. Lelewela uzyskując świadectwo dojrzałości. Wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty, którą ukończył 14 sierpnia 1929 r.

1939

We wrześniu 1939 r. gdy rannego ppłk pil. Jerzego Bajana odwieziono do szpitala, od 2 września czasowo pełnił obowiązki komendanta SPL. Kierował ewakuacją SPL do Rumunii.

1940 – 1945

Po upadku Francji – ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Od października 1940 r. do grudnia 1941 r. służył

w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie Następnie po przeszkoleniu pilotażowym w 54 OTU służył w 307 Nocnym Dywizjonie Myśliwskim „Lwowskim". W jego barwach wykonał wiele lotów bojowych, wchodząc w skład podstawowego zespołu pilotów (od lutego do września 1944 r.). Następnie w 305 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Wielkopolskiej", był dowódcą eskadry. Jako pilot Mosquito, 22 lutego 1945 r. uczestniczył w największej operacji lotniczej II wojny światowej pod kryptonimem „Operation Clarion" („Operacja Trąbka”) – zwalczaniu komunikacji na terenie Niemiec.

1945 – 1947

1 listopada 1945 r. został dowódcą 305 Dywizjonu Bombowego. Dowodził nim do momentu rozwiązania, do stycznia 1947 r.

 †  15 lutego 1974

Po demobilizacji pozostał w Wielkiej Brytanii. Zmarł 6 marca 1976 r.

 

 

Był odznaczony m. in. Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 11117 oraz Distinguished Flying Cross.

 

Źródło: Józef Zieliński „305 Dywizjon Bombowy Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”, str. 64.

Portal opracowany przez ICHB PAN Poznańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowe (PCSS) oraz Mobilną Jednastkę Dowodzenia Operacjami Powietrznymi na podstawie Porozumienia o współpracy z dnia 9 kwietnia 2018r.

Płk dypl. – pilot

Bohdan Kleczyński

[04.12.1900 – † 20.03.1944]

Dowodził od 4 kwietnia

do 9 sierpnia 1941 r.

Płk – pilot

Robert Beill

[02.01.1902 – † 16.08.1970]

Dowodził od 10 sierpnia 1941 r. do 20 kwietnia 1942 r.

Ppłk – pilot

Tadeusz Czołowski

[27.12.1904 – † 23 lutego 1996

Dowodził od 18 stycznia 1942 r. do 27 lipca 1943 r.

Ppłk dypl. – pilot

Kazimierz Śniegula

[01.03.1903 – † 05.02.1985]

Dowodził od 21 czerwca 1942 r. do 17 stycznia 1943 r.

Płk – pilot

Kazimierz Wiesław

Konopasek

[01.03.1903 – † 05.02.1985]

Dowodził dywizjonem 305. od 27 kwietnia 1943 r. do 31 lipca 1944 r.

Płk – pilot

Bolesław Orliński

[13.04.1899 – † 28.02.1992]

Dowodził od 1 sierpnia 1944 r. do 31 stycznia 1945 r.

Ppłk – pilot

Stanisław Grodzicki

[01.03.1905 – † 13.02.1946]

Dowodził od 1 lutego

do 31 października 1945 r.

Ppłk dypl. – pilot

Ryszard Referowski

[07.04.1905 – † 06.03.1976]

Dowodził od 1 listopada 1945 r. do stycznia 1947 r.

Ppłk nawig.

Jan Jankowski

 

09.061896 – †06.03.1943]

Dowodził od 1 września 1940 r. do 3 kwietnia 1941 r.

Tradycje

Lotnictwa

Wojskowego

Wielkopolski

Płk – pilot

Szczepan Ścibior

Ppłk nawig.

Jan Jankowski

Płk dypl. – pilot

Bohdan Kleczyński

Płk – pilot

Robert Beill

Ppłk dypl – pilot

Tadeusz Czołowski

Ppłk dypl – pilot

Kazimierz Śniegula

Ppłk – pilot

Kazimierz Wiesław

Konopasek

Ppłk  – pilot

Bolesław Orliński

Ppłk  – pilot

Stanisław Grodzicki

Ppłk dypl. – pilot

Ryszard Referowski

Płk – pilot

Szczepan Ścibior

Ppłk nawig.

Jan Jankowski

Płk dypl. – pilot

Bohdan Kleczyński

Płk – pilot

Robert Beill

Ppłk dypl – pilot

Tadeusz Czołowski

Ppłk dypl – pilot

Kazimierz Śniegula

Ppłk – pilot

Kazimierz Wiesław

Konopasek

Ppłk  – pilot

Bolesław Orliński

Ppłk  – pilot

Stanisław Grodzicki

Ppłk dypl. – pilot

Ryszard Referowski

Pułkownik – pilot

Szczepan Ścibior

 

[13.12.1903 – †07.08.1952]